اسلایدر

خورشیدبه سوگ مصطفی  می‌گرید
مهتاب به حال مجتبی می‌گرید

درمشهدِ دل چه کربلایی برپاست
قومی به شهادت رضا می‌گرید

۲۸ صفرسال۱۱قمری رحلت حضرت پیامبر(ص)و شهادت امام حسن(ع)وامام رضا(ع)تسلیت باد

#شهادت
امام رضا علیه السلام
کلیپ های صوتی

https://sound.tebyan.net/Category?Tags=%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%85%20%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C%20%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%20%D8%B1%D8%B6%D8%A7(%D8%B9)

🏴امام حسن(علیه‌السّلام) دنبال ایجاد حکومت اسلامی در آینده کوتاه مدت بود

🔰رهبر انقلاب: ائمّه از لحظه‌ی وفات رسول‌الله‌ تا سال ۲۶۰ درصدد بودند که حکومت الهی را به ‌وجود بیاورند؛ البتّه برای آینده‌های میان‌مدّت و بلندمدّت و در مواردی نزدیک‌مدّت. مثلاً در زمان امام مجتبی (علیه السّلام)، به نظر ما تلاش برای ایجاد حکومت اسلامی در آینده‌ی کوتاه‌مدّت بود؛ امام مجتبی در جواب مسیّب‌بن‌نجبه و دیگران که میگفتند چرا شما سکوت کرده‌اید فرمود: وَ اِن اَدری لَعَلَّهُ فِتنَةٌ لَکُم وَ مَتاعٌ اِلیٰ‌ حِین. 
۱۳۶۵/۰۴/۲۸

🔎مطالعه متن کامل بیانات:
https://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=45992

دلايل تفاوت شيوه امام حسن و امام حسين(ع) در نهضت - صلح و قيام - چه بود؟

 امام حسن و امام حسين(علیهما‌السلام) در ساير شرايط نيز خيلي با يكديگر فرق داشتند. سه عامل اساسي در قيام امام حسين(علیه‌السلام) دخالت داشته است. هر كدام از اين سه‏ عامل را كه در نظر بگيريم، مي‏بينيم در زمان امام حسن(علیه‌السلام) به شكل ديگر است. ‏عامل اول كه سبب قيام امام حسين(علیه‌السلام) شد، اين بود كه ... 

بقیه در ادامه مطلب

کوفیان چه نقشی در تحمیل کردن صلح بر امام حسن(علیه السلام) داشتند؟

شک نیست که هر زمامدار و فرماندهى اگر بخواهد در میدان جنگ بر دشمن پیروز گردد، باید از جبهه داخلى نیرومند و متشکل و هماهنگى برخوردار باشد و بدون داشتن چنین نیرویى، شرکت در جنگ مسلحانه نتیجه‏اى جز شکست ذلتبار نخواهد داشت

در بررسى علل صلح امام مجتبى (ع) از نظر سیاست داخلى، مهمترین موضوعى که به چشم مى‏خورد، فقدان جبهه نیرومند و متشکل داخلى است، زیرا مردم عراق و مخصوصا مردم کوفه، در عصر حضرت مجتبى (ع) نه آمادگى روحى براى نبرد داشتند و نه تشکیل و هماهنگى و اتحاد.

⚫️ امروز می‌خواهم دلها را روانه كنم قبرستان بقیع برای غریبی امام حسن مجتبی «علیه‌السلام» اشك بریزیم، آن آقایی كه مظلوم بود، مظلوم زیست، مظلوم تشییع شد، و امروز هم قبرش مظلوم است.

⚫️ در زندگی امام حسن مظلومیت موج میزند، كسی كه زنش به او خیانت كند،از این مظلومیت بالاتر⁉️
كسی كه یاران خودش به او خیانت كنند، یك یك فرماندهان و یاران پشت امام را خالی كردند.

⚫️ بعد از آن كه حضرت از كوفه به مدینه آمد، بعضی‌ها كه رد می‌شدند به آقا سلام نمی‌كردند، بعضی‌ها جواب سلامش را نمی‌دادند، بعضی ها به او می‌گفتند: یا مُذِلَّ المُؤمِنین.

🔴 از شام می‌آمدند رو در روی امام می‌ایستادند، به اوفحش می‌دادند و ناسزا می‌گفتند، درمجلسی كه نشسته بود خطیب، منبر می‌رفت به پدرش امیرالمؤمنین جسارت می‌كرد.
🔴 گاهی امام اشك می‌ریخت و از مجلس بلند می‌شد، و گاهی مقابله می‌كرد.
قدرت در دست معاویه افتاده بود، و امام در این شرایط سخت مظلوم بود.
امروز هم قبرش در قبرستان بقیع بدون هیچ شمع و چراغی است.

💭 لذا پیغمبر فرمود: هر چشمی كه برای حسنم بگرید، قیامت گریان نخواهد بود. [۱]
از زهرای مرضیه هم نقل شده كه به بعضی از ذاكران اهلبیت فرموده است: چرا از حسنم یاد نمی‌كنید؟ برای امام حسن، اباعبدالله گریه كرده است، امام حسین خودش برای امام حسن روضه خواند و اشك ریخت،
🔴 وقتی كنار بدنش نشست و لخته‌های خون برادر را در طشت دید، شروع كرد به اشك ریختن و گریه نمودن.
امام حسن چشمانش را باز كرد، گفت: برادرم تو گریه نكن، حسین جان تو برای من اشك نریز، گریه كنان عالم باید برای تو اشك بریزند و گریه كنند. [۲]

⚫️ وقتی بدن مقدسش را كنار قبر پیامبر آوردند، جلوی اباالفضل العباس و امام حسین بدن را تیر باران كردند. [۳]
عكس العمل هم نمی‌شود نشان داد، خودش سفارش كرده بود. [۴]

💭 امام حسین «علیه‌السلام» فرمود: كسی شمشیر نكشد، بدن برادرم را به قبرستان بقیع ببرید، بدن را به قبرستان آوردند،شروع كرد روضه خواندن: فَلَیْسَ حَریباً مَنْ اُصیبَ بمالِه و َلكِنَّ مَنْ واری اَخاهُ حَریبٌ، غارت زده آن نیست كه مالش را می‌برند، غارت زده منم كه با دست خود، برادرم را داخل قبر گذاشتم.
⚫️ آه، آه، یك یك چوبه‌های تیر را از بدن امام حسن «علیه‌السلام» بیرون كشید.
داداشم، دیگر چگونه در بین مردم ظاهر شوم،
داداشم، دیگر چگونه خود را بیارایم.

.📚منـابــع:
۱- در عزای مظلومان، انتشارات شفق، ص ۵۵-۵۶
۲- بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۲۱۸؛المناقب، ج ۴،ص ۸۶، منتهی الامال، ص ۳۴۲؛ اللهوف، ص ۲۵
۳و۴- سوگنامه آل محمد، ص ۶۰-۶۳

1-در این ماه، به دادن صدقه اهتمام بیشتری شود پیامبر اکرم (ص) در باب صدقه دادن می فرمایند : " لبخند تو بر روی برادرت صدقه است ، امر به معروف و نهی از منکر کردنت صدقه است ، رهنمایی کسی که راه را گم کرده صدقه است و دور کردن سنگ و خا ر و استخوان از راه صدقه است . 

2-برای ایمنی از بلاها، دعای زیر هر روز ده مرتبه خوانده شود: یا شَدیدَ الْقُوی‏ وَیا شَدیدَ الْمِحالِ یا عَزیزُ یا عَزیزُ یا عَزیزُ ذَلَّتْ بِعَظَمَتِکَ جَمیعُ خَلْقِکَ فَاکْفِنی‏ شَرَّ خَلْقِکَ یا مُحْسِنُ یا مُجْمِلُ یا مُنْعِمُ یا مُفْضِلُ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ سُبْحانَکَ اِنّی‏ کُنْتُ مِنَ الظَّالِمینَ فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَنَجَّیْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَکَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنینَ وَصَلَّی اللَّهُ عَلی‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ‏ الطَّیِّبینَ الطَّاهِرینَ! (مفاتیح الجنان) ای سخت نیرو، و ای سختگیر! ای عزیز، ای عزیز، ای عزیز! خوارند از بزرگی‏ات همه خلقت. پس کفایت کن از من شرّ خلق خودت را، ای احسان بخش! ای نیکوکار! ای نعمت بخش! ای عطا دِه! ای که معبودی جز تو نیست! منزّهی تو! به راستی من از ظالمانم. اجابت کردیم برایش و نجاتش دادیم از غمّ و همچنین نجات دهیم مؤمنان را، و رحمت کند خدا بر محمّد و آل پاک و پاکیزه‏اش!

3-ـ «سیّد بن طاووس» نقل کرده است: در روز سوم ماه صفر، دو رکعت نماز بخوان که در رکعت اوّل سوره «حمد» و سوره «انّا فتحنا» (فتح) و در رکعت دوم سوره «حمد» و سوره «توحید» قرائت شود و پس از سلام نماز، صد بار صلوات بفرست و صد بار آل ابى سفیان را لعنت کن و صد مرتبه استغفار نما و آنگاه حاجت خویش را از خداوند بخواه. (ان شاء اللّه به هدف اجابت مى رسد).

4ـ در روز اربعین (بیستم ماه صفر) زیارت امام حسین(علیه السلام) مستحبّ است و مورد تأکید قرار گرفته. در روایتى که «شیخ طوسى» از امام حسن عسکرى(علیه السلام) نقل کرده، چنین آمده است: نشانه هاى مؤمن پنج چیز است: به جاى آوردن پنجاه و یک رکعت نماز (17 رکعت نماز واجب و 34 رکعت نافله) و زیارت اربعین (امام حسین(علیه السلام)) و انگشتر را بر دستِ راست نهادن، و پیشانى را به هنگام سجده بر خاک گذاردن و بسم الله الرّحمن الرّحیم را در نماز بلند گفتن...

🔺پیامبر خدا(صلّی الله علیه و آله) در مقاطع گوناگون و به طور مکرّر به خصوص در واقعه تاریخی غدیر خم امیر المؤمنین(علیه السلام) را به عنوان خلیفه و جانشین پس از خود به همه مردم معرّفی کردند؛ امّا بر خلاف سفارشات ایشان، افرادی با نادیده گرفتن این وصایا و اعلام‌های عمومی، به خیال خود مصلحت اندیشی کرده و نظر خود را بر نظر خدا و رسول مقدم داشتند و طی یک فرآیند انتخاب گونه در سقیفه، ابوبکر را برگزیدند.

🔺حال یکی از مهمترین سؤالات آن برهه زمانی این است که اساساً موضع امیر المؤمنین(علیه السلام) چه بود و آیا از خلفای مزبور راضی بودند یا خیر؟ این مسأله در دو قسمت؛ اول، تصمیم بزرگ به خاطر اسلام. دوم، برخورد با خود خلفا، مورد بررسی قرار می گیرد.

بیشتر بخوانید: درادامه مطلب

🔻 آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله مظهر صفت خاصه رحمت حضرت حق تبارک‌وتعالی و «بِالْمُؤْمِنِینَ رَئُوفٌ رحِیمٌ؛ نسبت به مؤمنان بسیار مهربان و دلسوز» و آیینه‌دار جمال حق است که نور رحمت در او به ظهور پیوسته و از او به دیگران می‌تابد.
در محضر بهجت، ج۱، ص ۳۰۹

🌴💚🌴💚💚🌴

چقدر آخر ماه صفر
سخت و سنگین است
تمام آسمان و زمین
بی قرار و غمگین است
بزرگتر ز غم مجتبی (ع) و
داغ رضا(ع) فراق فاطمه با
خاتم النبیین (ص) است

التماس دعا...

 رحلت پیامبر اسلام،افضل خلق الله،خاتم الانبیاء حضرت محمد صلی الله علیه وآله وسلم تسلیت باد

بیماری پیامبراکرم(ص)، شدت گرفته بود. بدن رسول مهربانی‌ها در آتش تب می‌سوخت؛ لحظه وداع با این جهان و دیدار معبود، هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد؛ لحظه وصلی که او، مشتاقانه انتظارش را می‌کشید؛ اما اخباری که از گوشه و کنار به اطلاع رسول‌خدا(ص) می‌رسید، آن حضرت را نگران می‌کرد. هنوز مدت زیادی از بیعت مسلمانان با علی(ع) در «غدیر خُم» نگذشته بود و نگرانی از نحوه تبعیت مسلمانان از امیرمؤمنان(ع)، در گفتار و رفتار پیامبر رحمت به چشم می‌خورد. افزون بر این، برای رسول‌خدا(ص) خبر آوردند که در «یمامه»، منطقه‌ای در شرق عربستان، فردی به نام «مسیلمه» ادعای نبوت کرده‌است. او با نگارش نامه‌ای به پیامبرخدا(ص)، مدعی شده‌بود که در امر نبوت با آن حضرت شریک است. «مسیلمه» که 10 سال پس از هجرت، به مدینه آمده و اسلام آورده بود، حالا، با سوءاستفاده از اختلافات قبیله‌ای باقی‌مانده از دوره جاهلیت، می‌خواست برای خود جایگاهی دست و پا کند و با استفاده از موقعیتی که به علت بیماری رسول‌خدا(ص) پیش آمده، نیت شوم خود را، برای گمراه کردن ساده‌لوحان و دنیا دوستان، عملی کند. با این حال، «مسیلمه» تنها مدعی دروغینی نبود که حکومت نوپای اسلام و ایمان تازه مسلمانان را تهدید می‌کرد؛ در جنوب عربستان و در سرزمین یمن نیز، «اسود عَنَسی» همین ادعا را داشت.

سالروز رحلت جانگداز حضرت ختم مرتبت، رسول گرامی اسلام محمد مصطفی ص وشهادت مظلومانه امام حسن مجتبی وامام رضا علیه السلام را محضر مقدس قلب عالم امکان مهدی موعود عج الله تعالی فرجه الشریف وتمام مومنین ومحبین رسول الله واهل وبیت مطهرش تسلیت وتعزیت عرض میدارم.

درادامه می خوانید شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا رَسُولَ اللَّهِ وَ رَحْمةُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا مُحَمَّدَ بْنَ‏ عَبْدِاللَّهِ،

سلام بر تو اى رسول خدا و رحمت خدا و برکاتش سلام بر تو اى محمد بن عبدالله

 اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا خِیَرَةَاللَّهِ، اَلسَّلامُ‏ عَلَیْکَ ‏یاحَبیبَ‏ اللَّهِ،اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا

 سلام بر تو اى برگزیده خدا سلام بر تو اى حبیب خدا سلام بر تو اى

صِفْوَةَاللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَمینَ اللَّهِ، اَشْهَدُ اَنَّکَ رَسُولُ اللَّهِ، وَ اَشْهَدُ اَنَّکَ مُحمَّدُ

انتخاب شده خدا سلام بر تو اى امین (وحى) خدا گواهى دهم که تو پیامبر خدایى و گواهى دهم که تویى محمد

بْنُ ‏عَبْدِاللَّهِ،وَ اَشْهَدُ اَنَّکَ قَدْ نَصَحْتَ لِأُمَّتِکَ، وَ جاهَدْتَ فى‏ سَبیلِ رَبِّکِ، وَ عَبَدْتَهُ حَتّى‏

بن عبدالله و گواهى دهم که به راستى تو براى امتت خیرخواهى کردى و در راه پروردگارت جهاد کردى و او را پرستش کردى‏

اَتیکَ الْیَقینُ، فَجَزاکَ‏ اللَّهُ یا رَسُولَ‏ اللَّهِ، اَفْضَلَ‏ ما جَزى‏ نَبِیّاً عَنْ ‏اُمَّتِهِ، اَللّهُمَّ صَلِ‏ عَلى‏

تا یقین (یعنى مرگ) به سراغت آمد پس پاداشت دهد خدا اى رسول خدا بهترین پاداشى که از طرف امتى به پیغمبرشان دهد خدایا درود فرست‏

مَحَمِّدٍ و آلِ‏ مُحَمِّدٍ،اَفْضَلَ‏ ما صَلَّیْتَ عَلى‏ اِبْراهِیمَ وَ آلِ اِبْراهیمَ،اِنَّکَ حَمیدٌ مَجیدٌ.

بر محمد و آل محمد بهترین درودى که بر ابراهیم و آل ابراهیم فرستادى که همانا تو بسیار ستوده و بزرگوارى.‏

بحار الانوار ج 83 ص 24 به نقل از قرب الأسناد

اَشْهَدُ اَنْ‏لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَریكَ لَهُ، وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، وَ اَنَّهُ سَیِّدُ الْأَوَّلینَ وَالْأخِرینَ، وَاَنَّهُ سَیِّدُ الْأَنْبِیاءِ وَالْمُرْسَلینَ،اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ وَعَلى‏ اَهْلِ بَیْتِهِ الأَئِمَّةِ الطَّیِّبینَ

اَشْهَدُ اَنْ ‏لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَریكَ لَهُ، وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، وَ اَنَّهُ سَیِّدُ الْأَوَّلینَ وَالْأخِرینَ، وَاَنَّهُ سَیِّدُ الْأَنْبِیاءِ وَالْمُرْسَلینَ،اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ وَعَلى‏ اَهْلِ بَیْتِهِ الأَئِمَّةِ الطَّیِّبینَ

اَلسَّلامُ‏ عَلَیْكَ یا رَسُولَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا خَلیلَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا نَبِىَ ‏اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا صَفِىَّ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا رَحْمَةَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ‏ عَلَیْكَ یا خِیَرَةَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا حَبیبَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا نَجیبَ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا خاتَِمَ النَّبِیّینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا سَیِّدَ الْمُرْسَلینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا قآئِماً بِالْقِسْطِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا فاتِحَ‏ الْخَیْرِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مَعْدِنَ الْوَحْىِ وَالتَّنْزیلِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مُبَلِّغاً عَنِ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ اَیُّهَا السِّراجُ الْمُنیرُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مُبَشِّرُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا نَذیرُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مُنْذِرُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا نُورَ اللَّهِ الَّذى‏ یُسْتَضآءُ بِهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَعَلى‏ اَهْلِ بَیْتِكَ الطَّیِّبینَ‏ الطَّاهِرینَ الْهادینَ الْمَهْدِیّینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ وَعَلى‏ جَدِّكَ عَبْدِ المُطَّلِبِ وَعَلى‏ اَبیكَ عِبْدِ اللَّهِ، اَلسَّلامُ عَلى‏ اُمِّكَ آمِنَةَ بِنْتِ وَهَبٍ‏ اَلسَّلامُ عَلى‏ عَمِّكَ حَمْزَةَ سَیِّدِ الشُّهَدآءِ اَلسَّلامُ عَلى‏ عَمِّكَ الْعَبَّاسِ‏ بْنِ عَبْدِالمُطَّلِبِ، اَلسَّلامُ عَلى‏ عَمِّكَ وَكَفیلِكَ اَبیطالِبٍ، اَلسَّلامُ عَلى‏ ابْنِ عَمِّكَ جَعْفَرٍ الطَّیَّارِ فى‏ جِنانِ الْخُلْدِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مُحَمَّدُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا اَحْمَدُ، اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا حُجَّةَ اللَّهِ عَلَى الْأَوَّلینَ‏ وَالْأخِرینَ، وَالسَّابِقَ اِلى‏ طاعَةِ رَبِّ الْعالَمینَ، وَالْمُهَیْمِنِ عَلى‏ رُسُلِهِ، وَالْخاتَِمَ لِأَنْبِیآئِهِ، وَالشَّاهِدَ عَلى‏ خَلْقِهِ، وَالشَّفِیعَ اِلَیْهِ، وَالْمَكینَ لَدَیْهِ، وَالْمُطاعَ فى‏ مَلَكُوتِهِ، الْأَحْمَدَ مِنَ الْأَوْصافِ، الْمُحَمَّدَ لِسآئِرِ الْأَشْرافِ، الْكَریمَ عِنْدَ الرَّبِّ، وَالْمُكَلَّمَ مِنْ وَرآءِ الْحُجُبِ، الْفآئِزَ بِالسِّباقِ، وَالْفائِتَ عَنِ اللِّحاقِ، تَسْلیمَ عارِفٍ بِحَقِّكَ، مُعْتَرِفٍ‏ بِالتَّقْصیرِ فى‏ قِیامِهِ بِواجِبِكَ غَیْرِ مُنْكِرٍ مَا انْتَهى اِلَیْهِ مِنْ فَضْلِكَ، مُوقِنٍ بِالْمَزیداتِ مِنْ رَبِّكَ مُؤْمِنٍ بِالْكِتابِ الْمُنْزَلِ عَلَیْكَ، مُحَلِّلٍ‏ حَلالَكَ مُحَرِّمٍ حَرامَكَ، اَشْهَدُ یا رَسُولَ اللَّهِ مَعَ كُلِّ شاهِدٍ، وَاَتَحَمَّلُها عَنْ كُلِّ جاحِدٍ، اَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسالاتِ رَبِّكَ، وَنَصَحْتَ لِأُمَّتِكَ، وَجاهَدْتَ فى‏ سَبیلِ رَبِّكَ، وَصَدَعْتَ بِاَمْرِهِ، وَاحْتَمَلْتَ الْأَذى فى‏ جَنْبِهِ، وَدَعَوْتَ اِلى‏ سَبیلِهِ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ الْجَمیلَةِ، وَاَدَّیْتَ الْحَقَّ الَّذى‏ كانَ عَلَیْكَ، وَاَنَّكَ قَدْ رَؤُفْتَ بِالْمُؤْمِنینَ وَغَلُظْتَ‏ عَلَى الْكافِرینَ، وَعَبَدْتَ اللَّهَ مُخْلِصاً حَتّى‏ اَتیكَ الْیَقینُ فَبَلَغَ اللَّهُ بِكَ‏ اَشْرَفَ مَحَلِّ الْمُكَرَّمینَ، وَاَعْلى‏ مَنازِلِ الْمُقَرَّبینَ، وَاَرْفَعَ دَرَجاتِ‏ الْمُرْسَلینَ، حَیْثُ لا یَلْحَقُكَ لاحِقٌ، وَلا یَفُوقُكَ فائِقٌ، وَلا یَسْبِقُكَ‏ سابِقٌ، وَلا یَطْمَعُ فى‏ اِدْراكِكَ طامِعٌ، اَلْحَمْدُ للَّهِ‏ِ الَّذىِ اسْتَنْقَذَنا بِكَ مِنَ‏ الْهَلَكَةِ، وَهَدانا بِكَ مِنَ الضَّلالَةِ وَنوَّرَنا بِكَ مِنَ الظُّلْمَةِ، فَجَزاكَ اللَّهُ‏ یا رَسُولَ اللَّهِ مِنْ مَبْعُوثٍ، اَفْضَلَ ما جازى‏ نَبِیَّاً عَنْ اُمَّتِهِ، وَرَسُولاً عَمَّنْ اُرْسِلَ اِلَیْهِ بَاَبى‏ اَنْتَ وَاُمّى‏ یا رَسُولَ اللَّهِ، زُرْتُكَ عارِفاً، بِحَقِّكَ‏ مُقِرّاً بِفَضْلِكَ، مُسْتَبْصِراً بِضَلالَةِ مَنْ خالَفَكَ، وَخالَفَ اَهْلَ بَیْتِكَ، عارِفاً بِالْهُدَى الَّذى‏ اَنْتَ عَلَیْهِ، بِاَبى‏ اَنْتَ وَاُمّى‏ وَنَفْسى‏ وَاَهْلى‏ وَمالى‏ وَوَلَدى‏، اَ نَا اُصَلّى‏ عَلَیْكَ كَما صَلَّى اللَّهُ عَلَیْكَ، وَصَلّى‏ عَلَیْكَ‏ مَلائِكَتُهُ وَاَنْبِیآؤُهُ وَرُسُلُهُ، صَلوةً مُتَتابِعَةً وافِرَةً مُتَواصِلَةً لاَ انْقِطاعَ‏ لَها، وَلا اَمَدَ وَلا اَجَلَ، صَلَّى اللَّهُ عَلَیْكَ وَعَلى‏ اَهْلِ بَیْتِكَ الطَّیِّبینَ‏ الطَّاهِرینَ، كَما اَنْتُمْ اَهْلُهُ. پس دستها را بگشا و بگو: اَللّهُمَّ اجْعَلْ جَوامِعَ‏ صَلَواتِكَ، وَنَوامِىَ بَرَكاتِكَ، وَفَواضِلَ خَیْراتِكَ، وَشَرآئِفَ تَحِیَّاتِكَ‏ وَتَسْلیماتِكَ، وَكَراماتِكَ وَرَحَماتِكَ، وَصَلَواتِ مَلائِكَتِكَ الْمُقَرَّبینَ، وَاَنْبِیآئِكَ الْمُرْسَلینَ وَاَئِمَّتِكَ الْمُنْتَجَبینَ، وَعِبادِكَ الصَّالِحینَ، وَاَهْلِ‏ السَّمواتِ وَالْأَرَضینَ، وَمَنْ سَبَّحَ لَكَ یا رَبَّ الْعالَمینَ مِنَ الْأَوَّلینَ‏ وَالْأخِرینَ، عَلى‏ مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ وَشاهِدِكَ، وَنَبِیِّكَ وَنَذیرِكَ، وَاَمینِكَ وَمَكینِكَ، وَنَجِیِّكَ وَنَجیبِكَ، وَحَبیبِكَ وَخَلیلِكَ، وَصَفیِّكَ‏ وَصَفْوَتِكَ، وَخاصَّتِكَ وَخالِصَتِكَ، وَرَحْمَتِكَ وَخَیْرِ خِیَرَتِكَ مِنْ‏ خَلْقِكَ، نَبِىِّ الرَّحْمَةِ، وَخازِنِ الْمَغْفِرَةِ، وَقآئِدِ الْخَیْرِ وَالْبَرَكَةِ، وَمُنْقِذِ الْعِبادِ مِنَ الْهَلَكَةِ بِاِذْنِكَ، وَداعیهِمْ اِلى‏ دینِكَ الْقَیِّمِ بِاَمْرِكَ، اَوَّلِ‏ النَّبِیّینَ میثاقاً، وَآخِرِهِمْ مَبْعَثاً الَّذى‏ غَمَسْتَهُ فى‏ بَحْرِ الْفَضیلَةِ، وَالْمَنْزِلَةِ الْجَلیلَةِ، وَالدَّرَجَةِ الرَّفیعَهِ وَالْمَرْتَبَةِ الْخَطیرَهِ، وَاَوْدَعْتَهُ‏ الْأَصْلابَ الطَّاهِرَةَ، وَنَقَلْتَهُ مِنْها اِلَى الْأَرْحامِ الْمُطَهَّرَةِ، لُطْفاً مِنْكَ لَهُ، وَتَحَنُّناً مِنْكَ عَلَیْهِ اِذْ وَكَّلْتَ لِصَوْنِهِ وَحِراسَتِهِ، وَحِفْظِهِ وَحِیاطَتِهِ مِنْ‏ قُدْرَتِكَ عَیْناً عاصِمَةً، حَجَبْتَ بِها عَنْهُ مَدانِسَ الْعَهْرِ، وَمَعآئِبَ‏ السِّفاحِ، حَتَّى رَفَعْتَ بِهِ نَواظِرَ الْعِبادِ، وَاَحْیَیْتَ بِهِ مَیْتَ الْبِلادِ، بِاَنْ‏ كَشَفْتَ عَنْ نُورِ وِلادَتِهِ ظُلَمَ الْأَسْتارِ، وَاَلْبَسْتَ حَرَمَكَ بِهِ حُلَلَ‏ الْأَنْوارِ، اَللّهُمَّ فَكَما خَصَصْتَهُ بِشَرَفِ هذِهِ الْمَرْتَبَةِ الْكَریمَةِ، وَذُخْرِ هذِهِ الْمَنْقَبَةِ الْعَظیمَةِ، صَلِّ عَلَیْهِ كَما وَفى بِعَهْدِكَ، وَبَلَّغَ رِسالاتِكَ، وَقاتَلَ اَهْلَ الْجُحُودِ عَلى‏ تَوْحیدِكَ، وَقَطَعَ رَحِمَ الْكُفْرِ فى‏ اِعْزازِ دینِكَ، وَلَبِسَ ثَوْبَ الْبَلْوى‏ فى‏ مُجاهَدَةِ اَعْدآئِكَ، وَاَوْجَبْتَ لَهُ بِكُلِ‏ اَذًى مَسَّهُ، اَوْ كَیْدٍ اَحَسَّ بِهِ مِنَ الْفِئَةِ الَّتى‏ حاوَلَتْ قَتْلَهُ، فَضیلَةً تَفُوقُ‏ الْفَضآئِلَ، وَیَمْلِكُ بِهَا الْجَزیلَ مِنْ نَوالِكَ، وَقَدْ اَسَرَّ الْحَسْرَةَ، وَاَخْفَى‏ الزَّفْرَةَ، وَتَجَرَّعَ الْغُصَّةَ، وَلَمْ یَتَخَطَّ ما مَثَّلَ لَهُ وَحْیُكَ، اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَیْهِ‏ وَعَلى‏ اَهْلِ بَیْتِهِ صَلوةً تَرْضاها لَهُمْ، وَبَلِّغْهُمْ مِنَّا تَحِیَّةً كَثیرَةً وَسَلاماً، وَآتِنا مِنْ لَدُنْكَ فى‏ مُوالاتِهِمْ فَضْلاً وَاِحْساناً، وَرَحْمَةً وَغُفْراناً، اِنَّكَ‏ ذُوالْفَضْلِ الْعَظیمِ.

در تاب رفت و تشت طلب کرد و ناله کرد                        

    و آن تشت را ز خون جگر باغ لاله کرد

یا رب به اهل بیت ندانم چه سان گذشت

آن روز شد عیان که رسول از جهان گذشت

رحلت پیامبر و شهادت امام حسن مجتبی تسلیت باد

دهم ربیع‌الأول سالروز وفات جدّ بزرگوار پیامبر اعظم(ص) حضرت عبدالمطلب است. به همین دلیل گذری بر زندگانی این مرد حق داشته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

نام اصلی این شخصیت والامقام، «عامر»، پدرش هاشم و مادرش سلمی بود. وقتی به دنیا آمد، پدرش از دنیا رفته بود. وقتی که او به دنیا پای نهاد، همه اطرافیان از موهای سپیدی که بر سر داشت، تعجب کردند. به همین سبب به جای اینکه او را با نام اصلی‌اش «عامر» صدا کنند، وی را «شیبه» (سپید موی) می‌نامیدند.

* چگونه جدّ پیامبر اکرم(ص) به عبدالمطلب شهرت یافت

عبدالمطلب در حدود هفت سال یا بیشتر از عمر شریفش را در مدینه، نزد مادر سپری کرد. روزی عمویش «مُطّلب» به مدینه آمد تا برادرزاده‌اش را ملاقات کند؛ وی یادآوری کرد که پدر او یعنی هاشم، وصیت کرده است تا فرزندش به مکه برود و در میان خاندان گرامی‌اش و کنار خانه خدا رشد کند. مادر عبدالطلب گفت که نمی‌تواند دوری فرزندش را تحمل کند در نتیجه اجازه نداد تا وی همراه عمویش به مکه برود؛ از این رو جناب مطلب، اصرار و پافشاری کرد. او گفت که من نمی‌روم تا شیبه را با خود ببرم؛ زیرا او اینجا غریب و تنهاست و کسی را ندارد. او در اینجا فامیل و تباری ندارد تا از آنها یاری جوید؛ ولی در مکه قبیله و خویشان بسیاری دارد که محبوب و محترمند و بسیاری از کارهای مردم، به دست آنها و زیرنظرشان اداره می‌شود. شیبه که اصرارهای عمو و نارضایتی مادر را دید، به عمویش مطلب گفت تا مادر بزرگوارم راضی نشود، من به مکه نخواهم آمد. سرانجام پس از گفت‌وگوهای بسیار سلمی راضی شد.

مُطّلب، شیبه را پشت سر خود بر شتر سوار کرد و به سوی مکه حرکت کردند. هنگامی که آنها وارد آن شهر شدند، مردم گمان کردند این کودک که پشت سر مطلب است، غلام مطلب است؛ از این رو گفتند که وی «عبدالمطلب» است. این نام، میان مردم رایج و شیبه، به عبدالمطلب، مشهور شد اگر چه مطلب، بارها گفت که وی برادرزاده من است و غلام من نیست.

* سرپرستی حضرت محمد(ص) به دست عبدالمطلب

بعد از درگذشت مادر گرامی‌ حضرت محمد(ص) تحت کفالت و سرپرستی جدش عبدالمطلب درآمد که ریاست قبیله قریش را نیز بر عهده داشت، عبدالمطلب، حضرت رسول(ص) را به خانه برد و چنان توجه و مراقبتی نسبت به حضرت داشت که درباره هیچ یک از فرزندان خود چنین مراقبتی نداشت. عبدالمطلب هیچ گاه از پیامبر اکرم(ص) جدا نمی‌شد و او را پیش خود می‌خواباند، هیچ غذایی نمی‌خورد مگر اینکه دستور می‌داد حضرت را پیش او می‌بردند. رسم چنان بود که روزها برای عبدالمطلب در کنار کعبه فرشی می‌گسترانیدند و تا عبدالمطلب نمی‌آمد هیچ یک از فرزندانش به احترام پدر روی ان فرش نمی نشستند اما رسول خدا(ص) که کودکی نو رس بود و سند سروری عبدالمطلب به شمار می‌رفت می‌آمد یکسره روی آن فرش راه می‌رفت.

شأن و منزلت آن حضرت نزد عبدالمطلب آن چنان والا بود که وقتی قریش دچار خشکسالی می‌شدند عبدالمطلب او را برای طلب باران همراه خود به بالای کوه ابوقبیس برد و خداوند به برکت وجود حضرت محمد(ص) آنان را سیراب کرد.‌

*عبدالمطلب به دین حضرت ابراهیم(ع) از دنیا رفت

آن جناب، پیرو دین ابراهیم بود و هیچ گاه بت نپرستید. حضرت عبدالمطلب موحد بود و خداوند یگانه را می‌پرستید. یکی از دلایل موحد بودن، جناب عبدالمطلب و سایر اجداد پیامبر اکرم (ص) این است که خداوند، انسان‌های آلوده به شرک و پلیدی را مفتخر به این نمی‌سازد که در صُلب آنها، نوری پاک، همچون پیامبر اکرم (ص) قرار گیرد. گروهی از مفسران در تفسیر آیه ۲۱۹ سوره مبارکه شعرا مبنی بر «وَتَقُّلبک فی الساجدین» را از دلایل موحد بودن آن جد بزرگوار پیامبر اکرم(ص) ذکر کرده‌اند. همچنین گروهی از مفسران نیز گفته‌اند که این آیه موحد بودن اجداد حضرت رسول (ص) را ثابت می‌کند؛ یعنی نقل و انتقال نطفه پیامبر، از طریق نیاکانی موحد بوده است؛ زیرا همه آنها، در پیشگاه خداوند ساجد و نمازگزار بوده‌اند.

حضرت امیرالمؤمنین (ع) در حدیثی درباره عبدالمطلب می‌فرماید:

به خدا سوگند! پدرم ابوطالب و اجدادم عبدالمطلب، هاشم و عبدمناف، هیچ‌گاه بت‌ها را نپرستیدند و از حضرت رسول(ص) روایت شده است که فرموده‌اند: عبدالمطلب و ابوطالب با مذهب ابراهیم از دنیا رفتند.