♻️ ضرورت و کاربست فلسفه دین در زندگی فردی و اجتماعی

✅ فلسفه مضاف، همان‌گونه که از اسم آن هویداست، علمی است که به چیزی اضافه شده است؛ حال ممکن است آن چیز، یک شئ و واقعیت (fact) باشد یا یک علم باشد. در هر دو صورت فلسفه مضاف، علمی است که به مبادی تصوری و تصدیقی آن شئ می‌پردازد؛ یعنی بدون آن‌که ورود به خود آن چیز پیدا نماید...
➕ متن کامل 
yon.ir/Px9Wz

📛 تصوف از زمان شکل‌گیری تا به امروز، چه فراز و فرودی طی کرده ‌است؟

🔹 رشد تصوف، همیشگی نبوده‌ است؛ یعنی در دوره‌های مختلف، رشد متفاوتی را تجربه کرده‌ است. تصوف در یک دوره، خاموش بوده و در دوره دیگر، رشد و شکوفایی داشته ‌است. قبل از این‌که به دلایل رشد اشاره کنیم، باید به‌طور یقینی و قطعی بدانیم که تصوفِ [شکل‌گرفته در] خارج از اسلام، در ابتدا از مسیر تسنن وارد اسلام شد و شیعه، به هیچ‌وجه زمینه پذیرش آن را نداشت. 

🔹 حداقل تا حدود قرن سوم و چهارم که جامعه تشیع، به‌شدت تحت‌تأثیر ائمه طاهرین‌ علیهم السلام بود و تا زمان امام عسکری‌ علیه السلام، حتی یک قرن بعد از آن، «صوفی شیعه» وجود نداشت، ولی تصوف در میان اهل تسنن، از زمان بنی‌امیه شروع شد و خانقاه‌سازی هم، بنا به قول «جامی» در کتاب «نفحات‌الانس» در همین زمان صورت پذیرفت.

🔹 او در مقدمه حدود 180 صفحه‌ای کتابش، تصوف را کاملاً حلاجی می‌کند و البته خودش - به صراحت- نمی‌گوید که تصوف، یک مکتب زمینی و التقاطی است، اما از این مقدمه عالمانه، به‌خوبی می‌‌توان التقاطی بودن تصوف -چه در تسنن و چه در تشیع‌- را استنباط کرد.

🔹 روایات زیادی در منابع اصیل حدیثی -به‌ویژه از امام‌ صادق‌ علیه السلام - بر ضد صوفی‌ها وجود دارد. بیشتر این روایات، مربوط به دوران حضرت‌ هادی‌علیه السلام و حضرت عسکری‌ علیه السلام هستند که همه ناظر به تصوف اهل‌سنت می‌باشند. از آن‌جا که ملاک در تصوف اهل‌سنت و شیعه، یکی است و هر دو از یک منشأ (مکتب زمینی) تغذیه می‌کنند، این روایات، یقیناً شامل صوفیه شیعه هم می‌شود؛ چون هر دو، یک مکتب هستند و فقط دو اسم جداگانه دارند؛ «عرفان تسنن» و «عرفان تشیع». عرفان تسنن، قدرت زیادی داشته، چراکه در زمان بنی‌امیه، مبالغ زیادی برای ساخت اماکن، تأمین مهمانی‌های سنگین یا کمک به مردم [برای جذب]، هزینه شد.

🔹 همان‌طور که می‌دانید، امروز بخشی از کشورهای آفریقایی، به‌خصوص پیروان مذهب مالکی‌، تقریباً جوامعی عرفان‌گرا محسوب می‌شوند و حلقه‌های ذکر زیادی دارند. یک بخش هم در مصر، تونس و کشورهای آفریقایی مجاور مصر، متمرکز هستند.

🔹 وقتی شیعیان، به ظرفیت تصوف برای جذب افراد پی بردند، آن‌ها هم شروع به دعوت مردم به تصوف، ساختن خانقاه و تشکیل حلقه ذکر کردند. بنده بر اساس مطالعات زیادی که در این زمینه داشته‌ام، فکر می‌کنم تقریباً از اوایل دوره تیموریان و با فعالیت‌های جدی «شاه نعمت‌الله ولی» -که حقیقتاً هنوز درک نکرده‌ام سنی بوده، شیعه شده یا سنی بوده و روپوش شیعه روی خودش گذاشته- تصوف شیعی و عرفان‌گری، به‌شدت گسترش یافت، تا به زمان ما رسید که تقریباً تمام فرقه‌های تصوف، به او و کتاب‌هایش وابستگی دارند. به این ترتیب، پای تصوف به اسلام -اعم از تسنن و تشیع- باز شد...

بشنو از این قبرها بانگ انا المظلوم را
تا که مهدی باز آید، این ندا دارد بقیع

تا شود ثابت که نور حق نمی گردد خموش
گر چه ویران شد، جلال کبریا دارد بقیع

 

هشتم شوال سالروز تخریب قبورپاک و مطهر ائمه بقیع به دست وهابیت

🔷 وهابیت مرتجع عامل اصلی تخریب بارگاه ائمه بقیع

🔴 طبق اسناد تاریخ اولین کسی که دستور ساخت حرم ائمه بقیع (ع) را صادر کرد، مجدالملک یکی از سلاطین سلجوقی در قرن پنجم بوده است.

🔴 وهّابیان بر اثر عدم قدرت کافى علمى بر تحلیل مسائل اسلامى به خصوص مسأله توحید و شرک، گرفتار وسواس عجیبى در این مسأله شده و هر جا دستاویزى پیدا کردند به مخالفت برخاستند. در مسأله زیارت، در موضوع شفاعت، در باب بناى بر قبور و امور دیگرى از این قبیل، همه را به نحوى مخالف شرع دانسته و با مسأله «شرک» و «بدعت» پیوند زدند و با آن مخالفت کردند که از مهم‏‌‌ترین آنها بناى بر قبور بزرگان دین بود.

🔴 اهل تسنن هم مانند شیعیان به قبور مردگان به خصوص بزرگان دینی احترام می گذارند و همین اتحاد شیعه و سنی در این موضوع دلیل بر بطلان تفکر وهابیت است.
⬅️ در این زمینه می توان به نظر شافعی درباره زیارت اهل قبور اشاره کرد:
«زیارت قبور اشکالى ندارد، مالک از ربیعه بن ابى عبدالرحمان از ابو سعید خدرى خبر داده است که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: در گذشته شما را از زیارت قبور نهى مى کردم ولى اکنون آنها را زیارت کنید»

🔴 وهابی ها دو بار به مدینه حمله کردند؛ یک بار در سال 1320 یا 1321 بود که یک سال و نیم مدینه را محاصره کردند و سرانجام به شهر و حرم امن مدینه حمله کرده و هم قبور ائمه بقیع و هم قبر عبدالله بن عبدالمطلب، پدر پیامبر اکرم را تخریب کردند و هم دست به غارت سنگینی زدند و تمام اشیاء ارزشمند و گرانبهای حرم از جمله چهار صندوق مملو از جواهرات و 100 قبضه شمشیر با غلاف های ارزشمند را دزدیدند. وهابی ها حتی قصد تخریب بارگاه و قبر مطهر پیامبر را هم داشتند ولی می دانستند که با این کار دیگر نمی توانند جلوی خشم و نفرت مسلمانان را بگیرند.

🔴 متاسفانه در شوال 1343 بار دیگر مکه به فرماندهی عبدالعزیز بن سعود مورد حمله و هجوم وهابیت قرار گرفت که این بار علاوه بر تخریب مجدد مرقد امامان شیعه، قبر ابراهیم پسر پیامبر و قبر حضرت ام البنبن و قبر همسران پیامبر و همچنین قبور مورد احترام اهل تسنن از جمله قبر عثمان بن عفوان خلیفه سوم و مالک بن انس و بسیاری دیگر از صحابه و تابعین را نیز تخریب کردند.
👇 👇 👇
درادامه مطلب بیشتر بخوانید:

برادر آن‌قدر به خودت فكر نكن. و تو كه دم از خلق مي‌زني، قدري هم به فكر اين افراد باش و فكر افراد بيچاره را بكن. تو را به خدا چشمايت را باز كن و ببين كه اين ملت چگونه ايثار مي‌كنند. هر چه زودتر دست از اين منافق‌بازيها و اين حركات بردار. مگر ما چقدر عمر مي‌كنيم؟ چگونه بايد جوابگوي اين مسائل باشيم. تو را به هر چه مي‌پرستي واقع‌بين باش و قدري دور از القائات فكري درون گروهي انديشه كن. از ديگران و سران كفر و نفاق چيزي نگير. ابتدا فكر كن،‌ ببين آن سخن با عقل جور در‌مي‌آيد،‌ سپس آن را بازگو كن.

فرازی از وصیت‌نامهشهید عبدالرضا پيران عقل

اکنون قریب یک سال از حوادث مُدهش (۷) منا میگذرد که در آن، چند هزار نفر در روز عید و در لباس احرام، در زیر آفتاب و با لب تشنه، مظلومانه جان باختند؛ اندکی پیش از آن در مسجدالحرام نیز جمعی در حال عبادت و در طواف و نماز به خاک و خون کشیده شدند. حکّام سعودی در هر دو حادثه مقصّرند؛ این چیزی است که همه‌ی حاضران و ناظران و تحلیلگران فنّی بر آن اتّفاقِ‌نظر دارند؛ و گمانِ عمدی بودن حادثه نیز از سوی برخی صاحب‌نظران مطرح شد. تعلّل و کوتاهی در نجات مجروحان نیمه‌جانی که جان شیفته و دل مشتاق آنان در عید قربان با زبان ذاکر و ترنّم آیات الهی همراه بود، نیز قطعی و مسلّم است. مردان قسیّ‌القلب و جنایت‌کار سعودی آنان را با جان‌باختگان، در کانتینرهای دربسته محبوس ساختند و به جای درمان و کمک یا حتّی رساندن آب به لبان تشنه‌ی آنان، آنها را به شهادت رساندند. چند هزار خانواده از کشورهای گوناگون عزیزان خود را از دست دادند و ملّتهای آنان داغدار شدند. از جمهوری اسلامی نزدیک به پانصد نفر در میان شهدا بودند. دل خانواده‌ها همچنان مجروح و داغدار است و ملّت همچنان غمگین و خشمگین است.

تعریف علم فرقه شناسی اسلامی

در کتب رایج ملل و نحل، تعریف مشخصی از فرقه شناسی اسلامی بیان نشده است; اما با توجه به کتاب هایی که در این علم نوشته شده اند و نیز با توجه به نام آن، می توان آن را چنین تعریف کرد: «فرقه شناسی اسلامی علمی است که متکفل بیان عقاید کلامی خاص فرقه هایی است که از اسلام نشات گرفته اند.»

این علم تنها درصدد بیان آرا و عقاید فرقه هاست و نه نقد و بررسی و رد آنها. این اصل در برخی از منابع اولیه این علم رعایت شده است; اما در بسیاری از کتب دیگر، مؤلفان درصدد اثبات عقیده خود و رد عقاید فرقه های مخالف برآمده اند، و در برخی از این کتب، همانند الفصل، در این زمینه چنان زیاده روی شده است که می توان در حقیقت آنها را از کتب مربوط به این علم خارج کرد و در زمره کتاب های کلامی به شمار آورد. از این جا این نکته روشن می شود که کلمه «بیان » در تعریف فوق، در حقیقت علم کلام را از دایره این علم خارج کرده است; زیرا متکلمان، برخلاف نویسندگان این علم، درصدد اثبات عقیده خود و رد عقاید دیگران هستند. در این علم فقط موارد اختلاف در عقاید کلامی فرقه ها مطرح می شود و اختلافات سیاسی، فقهی، تاریخی، حدیثی و عقیدتی جایی در آن ندارد.

این علم فقط به گروه هایی می پردازد که در بستری اسلامی به وجود آمده اند، که شامل سه دسته می شوند:

1. گروه هایی که سه اصل کلامی توحید، نبوت و معاد را پذیرفته اند و به عبارت دیگر، گروه هایی که طبق مبانی اسلامی می توان آنها را مسلمان دانست.

2. گروه هایی که به این اصول یا بعضی از آنها خدشه وارد کرده اند و طبق اصول و مبانی اسلامی و نیز نظر بیشتر مسلمانان از حوزه مسلمانی خارج شده اند، اما خودشان خود را مسلمان می دانند، همانند گروه های مختلف غلات که با وجود خدشه وارد کردن به الوهیت و نبوت و یا حتی معاد، باز استناد به آیات قرآن می کنند.

3. گروه هایی که این اصول و یا برخی از آنها را نپذیرفته اند، و خود را نیز مسلمان نمی دانند، مانند بعضی از گروه های بهائیت که دین خود را ناسخ دین اسلام می دانند، اما به هرحال، در بستر اسلامی و با تاثیرپذیری از عقاید اسلامی عقاید خود را مطرح می کنند.