اسلایدر

حاج قاسم فقط برای شهادت خوب بود! و البته خودش هم برای شهادت می‌کوشید چون اهل" سیاست بازی" و کاسبی سیاسی نبود. حاج قاسم اما چریک هم نبود. ژنرال چهارستاره‌ای بود که بر هر دو هنر جنگ و صلح مسلط بود. چریک برای جنگ، جنگ می‌کند؛ اما حاج قاسم برای صلح، جنگ می‌کرد. برای پیروزی بر جنگ.

او برای ایران می‌جنگید و برای ایمان و برای انسان و این هر سه در یک راه بودند. برای عمق راهبردی ایران دور از مرزهای میهن با دشمنان ایران جنگید تا ما همسایه داعش نشویم و در یکی از سخنرانی هایش گفت ما در سوریه برای انسان جنگیدیم. چه مسلمان، چه مسیحی، چه شیعه، چه سنی؛ وقتی روشن شد حکومت وحشت داعش از استبداد اسد بدتر است، گفت که ما با باور شخصی آدم‌ها و حتی احوالات دینی آنان کاری نداریم. ما به عنوان شیعه برای انسان مبارزه می‌کنیم.

حاج قاسم بنیاد گرا نبود چون به انسان فکر می‌کرد. به عنوان یک شیعه حضرت علی با همه ایمان و اخلاص به انسان فکر می‌کرد و به همین علت شهید مبارزه با خطرناکترین نوع بنیادگرایی و نیز امپریالیسم شد: داعش که نماد ارتجاع دینی بود و تردیدی نکنید که آمریکا در به شهادت رساندن حاج قاسم خطایی راهبردی کرد؛ چون او در عین شجاعت، سیاست داشت و آمریکا به زودی خواهد فهمید خاورمیانه بدون حاج قاسم برای امریکا غیر قابل پیش بینی تر خواهد بود. شهادت حاج قاسم محور وحدت ملی در ایران می‌شود.

حاج قاسم سیاست باز نبود اما سیاست دان بود و چه در درون ایران چه در بیرون ایران فقدان او یک خلا استراتژیک است که در درجه اول آمریکا فقدان آن را احساس خواهد کرد. ترامپ پشیمان می شود که حریفش را ناجوانمردانه حذف کرد.