اسلایدر

طيبه

در روايات فراواني از طيبه به عنوان محل زندگي حضرت مهدي عليه السلام در طول غيبت، سخن به ميان آمده است و همان گون که ذکر خواهد شد مقصود از آن «مدينةالنبي صلي الله عليه وآله» است. «مدينه» را طيبَة و طابه نامند؛ چرا که مدينه پيش از آن «يثرب» خوانده مي شد. يثرب از ريشه ثرب به معناي فساد است؛ پس پيامبرصلي الله عليه وآله از بردن نام يثرب نهي فرمود و آن را طابه و طيبه ناميد که به معناي طيّب و پاکيزه است. گفته شده: طيبه از طيِّب و طاهر است؛ به جهت خلوص آن و تطهير آن از شرک.ابوهاشم جعفري مي گويد:«به امام حسن عسکري عليه السلام عرض کردم: بزرگواري شما مانع آن است که من از شما پرسش کنم. اجازه بفرماييد، سؤال کنم! حضرت فرمود: بپرس؛ گفتم: آقاي من! آيا براي شما فرزندي هست؟ فرمود: بله. گفتم: اگر اتفاق ناگواري براي شما رخ داد در کجا او را جست وجو کنم؟ فرمود: در مدينه».

 &&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

سكينه

دختر بزرگوار سيد الشهدا «ع»، که در علم، معرفت، ادب، توجه به حق و جذبه پروردگار، کم نظير و مورد توجه خاص پدرش ابا عبدالله الحسين «ع» بود.نام اصلي او را آمنه، امينه، اميمه يا امامه هم نوشته اند.لقب سکينه (يا سکينه) از طرف مادرش «رباب» به او داده شد.او که خواهر «علي اصغ» هم بود، در کربلا حضور داشت و در عاشورا، سن او حدودا ده تا سيزده سال بوده است.اين را از آنجا گفته اند که امام حسين «ع» روز عاشورا به او لقب «خيرة النسوان » (برگزيده زنان) داده است و اين با کودک بودنش نمي سازد.شرح آنچه به مصيبتهاي او در حادثه کربلا مربوط مي شود، در کتابهاي مقتل (از جمله در نفس المهموم) آمده است. اين دختر بزرگوار، پس از بازگشت از سفر کوفه و شام، در خانه پدر خود، تحت کفايت امام سجاد «ع » قرار گرفت.وي، محضر سه امام (امام حسين، امام سجاد و امام باقر) عليهم السلام را درک کرد. در پنجم ربيع الاول سال 117 هجري در زمان هشام بن عبد الملک پس از هفتاد سال، در مدينه در گذشت.قبر او نيز در مدينه است.

*************************************************

امام باقر عليه السلام:

«أربَعٌ مِن کُنُوز البِرّ کِتمانُ الحاجَة وَ کِتمانُ الصَّدَقَةِ وَ کِتمانُ الوَجَع وَ کِتمانُ المصیبَةِ.»

چهار چیز از گنجهای نیکوکاری است پنهان داشتن حاجت، صدقه پنهانی، نهان داشتن درد و نهان داشتن مصیبت.

بحارالانوار ج75 ص175

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

مادرجان، من بيوفا و عهدشكن نسبت به تو نبودم. لذت شهادت و بهشت از اين راه است، نه اينكه پيش تو بمانم. پدرجان، ناراحت مباش، چون مي‌داني كه خود من راه خوب و بد را تشخيص دادم و به راه اسلام رفتم. ناراحت نباش.

فرازی از وصیت‌نامهشهید مصطفي محمدي

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

سوره مبارکه قصص

آیه شریفه 78

قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ عِندِي

قارون پس از دستیابی به ثروت فراوان گفت : « این ثروت را به وسیله ی دانشی که دارم، به دست آورده ام»

پیام آیه:

علم ابزاری است که می تواند به انسان شخصیت دهد و وسیله ای برای خدمت به مردم گردد. علم نباید ابزار فخرفروشی شود. علم ابزار خدمت است، نه ابزار تجارت. کسی که علم را در خدمت ثروث اندوزی به کار می برد، نه از علم خود سودی می برد نه از ثروتش، همانطور که قارون از هیچ کدام بهره ای نبرد. امام علی (ع) فرمودند : « علم بهتر از مال است. علم میراث پیامبران است و مال، میراث فرعون ها»

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

نجات يافتگان آخرالزمان

امام علي عليه السلام درباره نجات يافتگان اين دوران مي فرمايد: «و آن زماني است که از فتنه ها نجات نمي يابد؛ مگر مؤمناني که بي نام و نشانند. اگر در حضور باشند، شناخته نشوند و اگر غايب گردند، کسي سراغ آنان را نمي گيرد. آنها براي سيرکنندگان در شب ظلماني جامعه ها، چراغ هاي هدايت و نشانه هاي روشن اند. نه مفسده جو هستند و نه فتنه انگيز. نه در پي اشاعه فحشايند و نه مردمي سفيه و لغو گو. اينانند که خداوند درهاي رحمتش را به سوي شان باز مي کند و سختي ها ومشکلات را از آنان برطرف مي سازد».

********************************************

علي اصغر

يکي از فرزندان امام حسين «ع » که شير خوار بود و از تشنگي، روز عاشورا بي تاب شده بود.امام، خطاب به دشمن فرمود: از ياران و فرزندانم، کسي جز اين کودک نمانده است.نمي بينيد که چگونه از تشنگي بي تاب است؟در «نفس المهموم » آمده است که فرمود: «ان لم ترحموني فارحموا هذا الطفل » در حال گفتگو بود که تيري از کمان حرمله آمد و گوش تا گوش حلقوم علي اصغر را دريد.امام حسين «ع » خون گلوي او را گرفت وبه آسمان پاشيد. در کتابهاي مقتل، هم از «علي اصغر» ياد شده، هم از طفل رضيع (کودک شيرخوار) و در اينکه دو کودک بوده يا هر دو يکي است، اختلاف است.

 ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

امام على عليه‏ السلام:

«مَن قامَ بِشَرائِطِ العُبوديَّةِ أَهلٌ لِلعِتقِ، مَن قَصَّرَ عَن أَحكامِ الحُرِّيَّةِ اُعيدَ اِلىَ الرِّقِّ»

هر كس شرايط بندگى خدا را به‏ جا آورد سزاوار آزادى مى ‏شود و هر كس در عمل به شرايط آزادگى كوتاهى كند، به بندگى (غير خدا) مبتلا مى‏ شود.

غررالحكم 1/113/413