اسلایدر

حضرت زینب سلام الله علیها؛

نمودار حق و جهاد در راه خدا و نگهدارنده ايمان و عقيده، قهرمان دليري و شجاعت، جلوه فصاحت و بلاغت، شعله ستيزه جوي باطل و آتش افشان حق در برابر نيروهاي ستمگر و كوبنده دژخيمان زورگو است.
زينب(س) تجسم زهد، ورع، علم، عفاف و شهامت و عقيله طاهره، متعلق به اخلاق الهي است. اين بزرگوار (س) راه مقاومت در برابر باطل را به امت نشان داد و فداكاري در راه خدا و چشم پوشي از همه چيز را در راه برافراشتن پرچم حق به همه ياد داد.

ايثار، فداكاري، وزانت عقل، صبر و بردباري، علم وسيع و دانش وافر، سخنان سنجيده و منطقي او در فرصت هاي حساس توأم با آن مظلوميت و ستم هاي جانكاهي كه به او وارد آمده است، از او چهره يك شخصيت بي نظير، رزم آور شجاع، جهادگر بي باك و سخنور توانا را در قلوب و اذهان ترسيم نموده است كه تا چرخ زمان حركت دارد، تا نسل ها در روي زمين حيات دارند و تا زمين دور خورشيد مي گردد اين چراغ فروزان، نورافكن جهانيان و نسل هاي آينده خواهد بود.

تابش آفتاب شکوهمند زینب کبری(علیها السلام) بعد از ورود به مدینه  بیش از یکسال دوام نیاورد و همین مقدار زندگانی هم بدون حسین برای زینب بسیار سخت بود، هم او که عمری را از کودکی تا نوجوانی و از نوجوانی تا شهادت حسین(علیه السلام) ، با او بود و به او عشق می ورزید.اگر مقام بالای صبر و تسلیم زینب در برابر مقدرات الهی نبود،کافی بود که زینب بعد از حسین با تجدید هر خاطره ای از خاطره های کربلا و عاشورا جان بسپرد و با زندگی دنیا وداع کند.امّا زینب بنده شایسته خداست و بندگی خدا را در میدان های مختلف نشان داد و فرمان «فَاصبِر صَبراً جَمیلاً»(6) را لبیک گفت و به  سان برادرش حسین، نقش زیبا ترین شکیب را بر صفحه تاریخ بشریت ترسیم کرد.
بدین سان روحی بلند پس از حیاتی  شکوهمند به جوار رحمت بی کران حق بار یافت و به دودمان پاکش پیوست و درس خوب زیستن، بندگی خدا، عفت ، ایثار، فداکاری، تعهّد و صبر و پایداری در راه خدا را به همگان آموخت.
سلام خدا بر او ، روزی که چشم به دنیا گشود و روزی که دیده از دنیا فروبست و روزی که سربلند با اجداد پاکش مبعوث می شود.

حضرت زينب سلام ا... عليها، شيرزن دشت كربلا سرانجام پس از عمري دفاع از طريق حقه ولايت و امامت در 15 رجب سال 63 هجرى قمرى در ضمن سفرى كه به همراه همسر گراميشان عبداللّه بن جعفر به شام رفته بودند، وفات نموده و بدن مطهر آن بانوى بزرگوار در همانجا دفن گرديد.

مزار ملكوتى آن حضرت (دمشق/سوریه)، اينك زيارتگاه عاشقان و ارادتمندان اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام مى باشد.

عبدالله بن جعفر

همسرحضرت  زينب کبري و دامادحضرت علي «ع » و پسر جعفر طيار.وي، نخستين نوزاد مسلمان درحبشه بود.در ايامي که پدرش جعفر بن ابي طالب به حبشه هجرت کرده بود، در آن کشور به دنيا آمد. مادرش «اسماء بنت عميس » بود.اسماء، پس از شهادت جعفر طيار در جنگ موته، به همسري ابو بکر، سپس علي بن ابي طالب در آمد.عبدالله بن جعفر، مورد عنايت خاص پيامبر اکرم بود، بويژه که پدرش سردار بزرگ شهيد جبهه اسلام به شمار مي آمد. همچنين مورد علاقه امير المؤمنين بود و ارادتي شايان به امام حسن و امام حسين «ع » داشت.مردي سخاوتمند و اهل جود و بخشش بود. عبدالله جعفر، از جمله کساني بود که به سيد الشهدا نامه نوشت و از او خواست که از سفر به عراق منصرف شود.گر چه خود در کربلا حضور نداشت، اما دو پسرش عون و محمد را همراه مادرشان حضرت زينب «ع » به کربلا فرستاد و اين دو فرزند، در رکاب سالار شهيدان روز عاشورا به شهادت رسيدند.او از اينکه نتوانسته بود در واقعه کربلا شرکت کند تاسف مي خورد.پس از حادثه عاشورا و شهادت حسين بن علي «ع » وي درمدينه به سوگ نشست و مردم براي تسليت گويي نزد او مي آمدند. وي در سن 90 سالگي، در سال 80 هجري در مدينه درگذشت و در بقيع به خاک سپرده شد . برخي هم درگذشت او را در شام و قبر وي

را در «باب الصغير» دمشق، کنار قبر بلال مي دانند .